یعنی الان چند نفر توی دنیا در اتوبوس به مقصد خانهشان نشستهاند و هدفون روی گوششان هست و از بین آهنگهای عجیب و غریب موبایلشان ناگهان «آمدهام...آمدم ای شاه...پناهم بده» پخش شده و بغض کردهاند و چشمانشان شده دو کاسهٔ آب و دارند هلاک میشوند از دلتنگی؟
(موقت)
برچسب:
نویسنده: پرهام حسنی