پرسه در کوچهپسکوچههای تاریخ...

یک. خواب ماندیم وبه جای ساعت هفت، ساعت نُه به سمت مترو حرکت کردیم. بعدتر داشتیم میگفتیم خدایا شکرت که خواب ماندیم.

دو. بلیتها در دستهایمان بود و ذوق دیدن موزه در دلهایمان. ما با پنج هزار تومان تعدادی از آثار موزه لوور را در موزه ملی ایران دیدیم و لذت بردیم؛ شما هم بروید ببینید و لذت ببرید.

سه. داشتم با خودم میگفتم چرا در موزه ایران باستان فقط سنگ و کاسه بشقاب است و چرا هیچی ندارد و... که سر چرخاندم و چشمم خورد به کلی مجسمه و زیورآلات و سر ستون. کنار پلههای تخت جمشید ایستادهبودم و با خودم میگفتم یعنی واقعا روزی کوروش کبیر پا بر این پلهها گذاشته؟ پوست کف پایش سرمای سنگی پلهها را حس کرده؟ و گرمایی زیر پوستم میدوید و به قلبم سرازیر میشد.

چهار. وقتی داشتیم از موزه خارج میشدیم برای هزارمینبار این بیت را با خودم زمزمه کردم: هان ای دل عبرتبین، از دیده نظر کن هان!/ ایوان مدائن را آیینهی عبرت دان. (خاقانی)

پنج. وارد پارک شهر شدیم؛ دنبال جایی که بنشینیم و به پاهای خستهمان کمی استراحت بدهیم. در حال گشتن بودیم که سر چرخاندیم و از دیدن آن همه قفس پرنده یکه خوردیم. راستش من نمیداستم در پارکشهر همچین بساطی برپاست. از فلامینگو و پلیکان و شترمرغ بود تا طاووس و مرغ و خروس و طوطی و فنچ! دوستشان داشتم؛ زیاد!

شش. رو به روی سینما بهمن ایستاده بودیم و از بین فیلمها تگزاس را انتخاب کردیم. یک فیلم معمولی که دقایقی خنده بر لبها و دلهایمان نشاند و در پایان با لبخند از سینما خارج شدیم.

هفت. هنوز وقت داشتیم و به پیشنهاد من دوتایی انقلاب را گشتیم؛ علاوه بر مغازهها و دستفروشها، کتابهای حراج پنجهزار تومانی و دوهزار تومانی را هم دیدیم. و من متعجب از اینکه بین کتابهای دو هزارتومنی، روی ماه خداوند را ببوس از مستور و هفتهای یه را آدم رو نمیکشه از سلینجر بود!!! :|

هشت. کنار تئاتر شهر، آن گوشهکنارها پسر جوانی خرگوش و همستر و خوکچههندی میفروشد. من هربار میروم آنجا و هربار به خرگوشهای نیموجبیاش نگاه میکنم و در دلم قربانصدقهشان میروم. اینبار هم دست هماتاقی را گرفتم و گفتم بیا برویم معشوقههایم را نشانت بدهم. وقتی خرگوشها را دید خندید. با لبخندی گنده سرم را نزدیک قفس بردهبودم و نگاهشان میکردم و نینی چشمانم برایشان میلرزید. هماتاقی میگفت آن یکی که خاکستریاست قشنگ است و من میگفتم آن یکی که سفید است و دور چشمهایش خاکستری است، دوست دارم. آخر سر هم از فروشندهاش پرسیدم چنده؟ و او گفت اینها مینیاتوریاند و قد و هیکلشان بزرگتر از این نمیشود و پنجاههزار تومان است. همان حرفهای همیشگی... با لبخند از آن فندقهای دوستداشتنی دور شدیم و من داشتم به هماتاقی میگفتم: به اینکه میگوید مینیاتوری شک دارم ولی عاقبت روزی احساسم بر عقل غلبه میکند و آن سفیدخاکستریه را میخرم!

نُه. یک روز دوستداشتنی ساختیم و لذت بردیم، شما هم بسازید. :)

عکسنوشت: لوور در تهران. مجسمهی فرشته نگهبان آرامگاه قلب فرانسیس دوم و سر ایزدبانو معروف به نیوبه.