باب برزویهٔ طبیب

پوشیده نماند که علم طبّ نزدیک همهٔ خردمندان و در تمامی دینها ستودهاست. و در کُتُب طبّ آوردهاند که فاضلتر اَطِبّا آن است که بر معالجت^۱ از جهت ذخیرت آخرت مواظبت نماید، که به ملازمتِ^۲ این سیرتْ^۳ نصیبِ^۴ دنیا هر چه کاملتر بیابد و رستگاری عُقبی مدَّخر^۵ گردد؛ چنانکه غرض کشاورز در پراگندنِ تخم، دانه باشد که قوت^۶ اوست، اما کاه که علفِ سُتوران^۷ است به تَبَع^۸ آن هم حاصل آید.

کلیله و دمنه، ابوالمعالی نصرالله منشی، تصحیح و توضیح مجتبی مینوی طهرانی

۱. درمان و شفابخشیدن | ۲. همراهی و پیوستن | ۳. روش و طریق | ۴. بهره | ۵. ذخیره شده، پسانداز شده، اندوخته شده | ۶. قوت(qut) = خوراک و توشه | ۷. چهارپایان | ۸. پیروی، از پی فراشدن، به دنبال چیزی و کسی رفتن.