سکوت...

چنددقیقهٔ پیش داشتم وبلاگی را میخواندم. نویسندهٔ وبلاگ نوشته بود «وقتی کسی از تو نخواست عقاید و نظراتت را بگویی، چرا میگویی و مینویسی؟» بعد از خواندن این جملات، به فکر فرو رفتم. واقعا چرا باید بنویسیم؟ مثلا من بیایم از اعتماد گسسته بگویم و نارضایتیهایم و اعتراضات و نظرم در مورد وقایع اخیر، چه فایدهای دارد؟ مگر من کارشناسم که نظراتم راهگشا و آگاهیبخش باشد؟ اگر هم بنویسم صرفا برونریزی فکری یک آدم عادی است که میتواند دادههای درست و نادرست را کنار هم بچیند و به نتایج نادرست برسد. اصلا درست و غلط در این هیاهو چیست؟ تشخیصش به همین آسانی است که بقیه، در موردش داد سخن سر میدهند؟