میدانی؟ من همیشه خودم را برای اتفاقات غیرمنتظره آماده میکنم؛ همیشه همهٔ سناریوها را پیشتر در ذهنم مرور میکنم تا کمتر از رفتار آدمها حیرتزده شوم و اصلا همین مسئله باعث میشود که کمتر کسی بتواند م

آه طفل نازکطبع من... در آن لحظهها که بهدرازای یکعمر بود، چه بر من و تو گذشت؟ خدا میداند. در آن روز غریب چه بر من و تو گذشت؟ خدا میداند. یادت هست؟ دست در دست هم، روی تپه ایستاده بودیم تا بار دیگر

همین چندروز پیش یک میز و سه صندلی گذاشتم توی اتاقم. روی یکی از صندلیها خودم نشستم، روی یکی دلم را نشاندم، و روی دیگری عقلم را. نشستیم و ساعتها حرف زدیم؛ از زندگی، از عشق، از منطق، از اهدافمان، آرمان

۱. ترم جدید شروع شده و من تازه فهمیدم که چقدر دلم برای دانشکده و کلاسها تنگ شده بود؛ برای این ساختمان سرد دوستداشتنی و آدمهای تویش. سر کلاس که بودیم استاد مثنوی میخواند و من احساس میکردم که هر لح

برای مقابله با این ویروس بیشعور آدمکش، چیزی به ذهنم نمیرسد جز اینکه به خانواده و دوستان سفارش کنم احتیاط کنند، روزی چندبار دستهایم را بشویم، شبی یکدانه پرتقال بخورم، سعی کنم مواظب خودم باشم و به معنای واقعی کلمه طوری زندگی کنم که انگار هرروز روز آخر عمرم است! :|

خب! بعد از اینکه پرتقال امروزم را خوردم، آمدهام کمی راجعبه کرونا با شما صحبت کنم. البته مطمئنم که شما همهٔ این مطالب را بهتر از من میدانید ولی بیایید بار دیگر مرورشان کنیم و خارج از جو حاکم و حواشی

ما همیشه از مسئولین و دولت و متعلقاتش گلهمندیم اما غافلیم از اینکه این مسئولین هم از خودمان هستند. و حالا ما کهایم؟ ما همانهایی هستیم که در شرایط بحرانی ماسک و الکل و مواد ضدعفونیکننده را احتکار م

بچهها این دختری که توی نقاشی من میبینید، حریر است. حریر اینروزها خودش را در اتاق آبی یواشش قرنطینه کرده؛ لپتاپ را میگذارد روی زانوهایش و فرندز میبیند، کتاب میخواند، دفتر نقاشیاش را خطخطی می

به گمانم کسی که اولینبار سلول انفرادی را در زندان تدارک دید، خوب میدانست آدمی برای زندهماندن، به جهان بیرون از خودش نیاز دارد و تنهاماندن در یک چهاردیواری برایش از هر عذاب و شکنجهای بدتر است. این

سلام! شازدهکوچولوی نازنینم، اگر هنوز توی آن سیارهٔ کوچولو هستی، اگر هنوز موهای طلاییات زیر نور آفتاب میدرخشد و بلدی غشغش بخندی، اگر هنوز مثل نسیم بهار پاک و زیبایی، بدان یکی هست روی زمین که خیلی

کلمات گاهی سادهاند اما میتوانند دل را لبریز کنند و چه خوب است که ما اشک را داریم برای آرامکردن دلی که ناگهان لبریز اندوه و شکست میشود.

چه به خوردمان دادهاند که تا این اندازه خستهایم؟ در کار، در درس، در اجتماع، در خانه، در وبلاگ، در خواندن، در نوشتن، در ارتباط با آدمها و... در زندگی! مادربزرگ میگوید: «جوانهای الان از ما پیرزنها

وقتی تحویلش گرفتم، احساس عجیبی داشتم. قلبم میتپید؛ انگار کن که رفیق گمشدهام را دیگربار، یافته بودم. روحم نگران بود، روحم لبخند میزد، روحم احساس میکرد از تنهایی درآمده. سر شب، به سراغش رفتم. آرام

هنوز جان ندارم برای نوشتن؛ آه، آه...

جمعه لحظهٔ شنیدن خبر ساعت، نه و نیم صبح را نشان میداد. با چشمهای خوابآلوده رفتم سراغ گوشیام. سیم شارژر را جدا کردم، به اپن آشپزخانه تکیه دادم و وارد برنامهٔ اینستاگرام شدم. اولین عکسِ جلوی چشمانم

کنار مادر قدم برمیداشتم و نگاهم را داده بودم به نوکمدادی زیر پایم. نمیخواستم اطراف را ببینم. هرگوشه عکس یا بنری بود که نگاهکردن بهشان دقمرگم میکرد. من خستهام. من برای همهٔ از دسترفتههای این

چنددقیقهٔ پیش داشتم وبلاگی را میخواندم. نویسندهٔ وبلاگ نوشته بود «وقتی کسی از تو نخواست عقاید و نظراتت را بگویی، چرا میگویی و مینویسی؟» بعد از خواندن این جملات، به فکر فرو رفتم. واقعا چرا باید بنوی

تقریبا یک هفته است که وقتی از پشت پنجرههای راهروی خوابگاه به بیرون نگاه میکنم، در دوردست مهای خاکستری میبینم که گاهی محو و کمجان است و گاهی هم مثل امروز پررنگ و وحشی و ناامیدکننده. بعد از دیدن ا

بهنظر شما برای بهتر شدن اوضاع فعلی کشور چه باید کرد؟ من و شما چطور میتونیم در بهبود شرایط موثر باشیم؟ سوال ۱، سوال ۲، سوال ۳، سوال ۴، سوال ۵، سوال ۶، سوال ۷، سوال ۸، سوال ۹، سوال ۱۰، سوال ۱۱، سوال